npacmopa

Весела жыць у слаўным горадзе Гомелі носьбітам нацыянальнай ідэі. Адноўленай гомельскай філіі Таварыства Беларускай Мовы цягам усёй падрыхтоўкі да культурнай імпрэзы проста перадыхнуць не давалі: з аднаго памяшкання ў другое змушаны былі прасіцца.
Добрая нагода: 2 лістапада - свята “Дзяды”.
А давайце нагадаем людзям пра гераічных продкаў? А давайце!
Дайце,калі ласка, нам памяшканне – наце вам Абласны Дом Творчасці!
Ці не занадта добра ўсё пачыналася?!Я ужо пачала верыць у цуды.
Сцэнар напісаны,запрошаны творчыя гурты, раздадзены парадку паўтысячы запрашэнняў, метадычна вядуцца перамовы з кіраўніцтвам Дома Творчасці…і на табе: за пару дзён да канцэрта нам паведамляюць ,што ніяк немагчыма яго правесці у залі ДТ. Бо абсталяваненне там раптоўна паламалася, ды так,што выправіць ці замяніць няма як. Акустычны варыянт ім ня коціць. Заля непадрыхтавана для такой колькасці людзей, і , увогуле, дырэктар першы раз чуе пра усё гэта.
Таварыства шалёнымі тэмпамі шукае альтэрнатыву. Знайшліся добрыя людзі у Гарадской
бібліятэцы імя Герцына, прытулілі нас, няшчасных. І усё б было добра, каб за 2 гадзіны да мерапрыемства нам не адмовілі у памяшканні.Як высветлілася, Міністэрства Культуры забараніла праводзіць канцэрт у сувязі з тым, што будынак яшчэ не цалкам здадзены ў эксплуатацыю.Хаця эксплуатавалася бібліятэка да нядаўняга моманту ў больш,чым поўным фармаце.
Увечары мы з’явіліся у ДТ пад выглядам наведвальнікаў канцэрту і запатрабавалі тлумачэнняў ды кнігу скаргаў- натуральна, што ні таго ні іншага не атрымалі- давялося выклікаць участковага і г.д.Такім чынам “канцэрт” у холе Дома Культуры усё ж адбыўся…толькі удзельнікамі былі іншыя асобы.
Вось яны гомельскія рэаліі : легальныя метады, нелегальныя,палітычыя матывы, непалітычныя- вынік адзін. Бяры кулямёт ды ідзі ў лес.
Выснова: наступным разам на перамовы з дзярж.установамі ідзі з віламі!

13 чэрвеня у лагеры адпачынку “Чонкі” г. Гомеля адбыўся канцэрт.

Перад уваходам у кінаканцэртную залю вісела кідкая(па колеру маркера) шыльдачка,выведзеная чыёйсці стараннай рукой: “концерт хорошего настроения” –нішто не прадвесціла з’яўленне на сцэне выбітнага беларускага выканаўцы Змітра Вайцюшкевіча.

Канцэрт пачаўся са спазненнем, ад чаго гледачы пачыналі нэрвавацца і бурчэць.Прамоўленыя артыстам па-беларуску словы прабачэння людзі відавочна не зразумелі.

Пакуль тое-сёе, прысутныя ачомаліся, спыніліся недарэчныя міграцыі у залі, Зміцер крыху абвыкся –і, нарэшче, мы пачалі атрымліваць асалоду непасрэдна ад дзейства.

ня ведаю, як пракаментаваць такі эмацыйны рух
 

Трэба аддаць належнае: выканаўца не надта паглыбляуся ў тлумачэнні і прадмовы – тут гэта было б недарэчы. Пакуль я палявала на кадры нейкая жанчына нахілілася да мяне і, нібы перапрашаючыся, патлумачыла: “Тут у асноўным расіяне-яны не разумеюць беларускай мовы.”

Што ж , відаць не тая аўдыторыя. Хаця пасля канцэрта мы даведаліся, што менавіта расіяне і засталіся ў зале. Дызертыравалі ў асноўным “беларусы.”

Але, што б там не было, кожны атрымаў нарэшце, тое за чым прыйшоў сюды. Прынамсі, я была задаволеная, свяціліся ад радасці тыя, хто застаўся да канца, тыя ,хто атрымаў падарункі ад “Будзьма”. Хочацца думаць, што застаўся задаволеным і сам Зміцер.

Будьма чакаць яго наступлага візіта ў г. Омель!

А вось і першы фанат творчасці Вайцюшкевіча. Хлопцу ніяк не сядзелася на месцы, таму ён вырашыў агледзець плакаты з партрэтам выканаўцы і прапанаваную муз. прадукцыю, а можа , нават, і прыцаніцца вырашыў.

Урокі хоравага спеву. Зміцер вырашыў нас разнявольваць...і у працэссе, магчыма, разняволіцца самому. Ня ведаю,як каму, але мне падалося, што і сам аўтар быў крыху скаваны. Ці ж Вам , Зміцер, прызвычайвацца да рознашэрснай публікі?!Хаця: век жыві – век вучыся.

А вось хор у нас атрымаўся не благі.
І напрыканцы- "СЯМЕЙНАЕ" ФОТА."Глава сям'і", Зміцер, чамусь схаваўся.

вось такі адпачынак :)

 <lj-cut text="Рада вітаць вас, даражэнькае маё спадарства, у знакамітым парку Румянцавых-Паскевічаў!

Раю вам вылучыць пару-восем вашых бескаштоўных хвілінак і прагуляцца са мной ўздоўж узбярэжнай у напрамку Лебядзінай сажалкі.Тыя, хто бываў у гэтых мясцінах, ужо, мусіць, адчулі экзатычную прыгажосць аднаго з самых выбітных паркаў Беларусі....Але...Божухна!!!Што гэта?!! ">


Адно, другое...трэцяе дрэвы пазначаны кольцамі ссечанай кары!Што б гэта магло азначаць?!

А вось і сляды сякеры...

Ідзем далей і натыкаемся на нешматзначную шыльдачку.Звярніце увагу:

І тут жа побач дзесяткі пакрамсаных дрэваў.




Давайце напружым свой мозг і узгадаем са школьнай батанікі, якую функцыю выконвае кара.І што будзе з дрэвам, калі яго пазбавіць кары. Дык няўжо ж нехта наўмысна... о, жах! На розум прыходзіць самае страшнае!

І тут жа узгадваецца злавеснае папярэджанне з жоўтай шыльдачкі (глядзі вышэй)

А можа (маячыць апошняя надзея), гэта злачынцы зайцы галоднай суворай зімой прарваліся скрозь паркавую ахову і папсавалі дрэвы?

Шкрабемся на тэрыторыю сажалкі (дзе ідуць будаўнічыя работы)і...пераконваемся ў сваім меркаванні. Вось тут зламысна пашкоджаныя зайцамі дрэўцы пяшчотна замазаныя...ЦЭМЕНТАМ(!)

А гэтага нябогу цэментавыя прыпаркі не уратавалі:

А можа тыя ПРЫПАРКІ, каб мазгі ПРЫПАРЫЦЬ ;)  Зрабіце высновы самі .
БЕРАЖЫЦЕ ПРЫРОДУ! </lj-cut>

Гэта было страшнае, але жаданае вяртанне да жывой нябожчыцы. Вёска. Пасля Чарнобыльскага выбуху –яна павінна была знікнуць з добрушскай зямлі, але... яе хвароба сталася доўгай і пакутнай.Яна працягне яшчэ год 10-15 – а потым, скалечаная да непазнавальнасці, сканае разам з апошнімі жыхарамі, і невядома, ці будзе пахаванай.
Мне б не хацелася –няхай застаюцца тыя счарнелыя хаты, як напамін аб страшнай чалавечай непрадбачнасці. Няхай застаюцца...а ці доўга яны б прастаялі?Марадзёры цягнуць усё, што ацалела, не выключаючы метал і пенаблокі. Без асаблівага вагання зрываюцца 20-гадовыя дахі, забруджаныя неўміручымі радыянуклідамі. А самае страшнае, што галоўным марадзёрам у гэтых месцах ужо даўно стала дзяржава.
  Мой першы візіт у спусцелую хату. Я доўга не магла наважыцца. Стаяла, як быццам чакала, пакуль дзверы адчыніць сам гаспадар. Мяне злёгку біла дрыжыкамі. Вось мой няпэўны рух - дзверы з тужлівым стогнам паддаліся. З дзвярнога праёму зірнуў інтэр’ер. Умомант ад галавы да ступакоў мяне накрыла гарачай хваляй. А Ў грудзях нешта пахаладзела і балюча сцялася. На імгненне мне падалося, што я губляю прытомнасць...

Няма нічога страшнейшага за назіранне смерці, няма нічога больш паскуднага за апаганьванне памяці.

Мае наступныя візіты былі больш стрыманыя. Але да канца пазбаціцца хвалявання мне так і не ўдалося на працягу ўсяго прыбывання там.


Пазней, дома, мне некалькі разоў яшчэ на яве прымройваліся затравелыя вуліцы, якімі я ехала і чорныя здані нежылых дамоў паабапал. Дамоў прывідаў. Яны раствараліся ў наваколлі, нібы акварэльны эскіз пад дажджом... РАДЫЯЦЫЙНЫМ. Вялікая-вялікая вёска – вялікае-вялікае гора, неабсяжны боль. А сэрца сціскала абсалютна новае адчуванне чагосьці страшнага і няўмольнага, яно і зараз аднекуль усплывае разам з успамінамі. Баюся...гэта ўжо назаўсёды.

Божа!Божа Усемагутны!
Калі Ты ёсць, - злітуйся над намі і нашай зямлёю!
Не дапусці, каб трагічнае мінулае стала нашай будучыняй?!
Я хачу каб мае дзеці жылі, а вуліцы не зарасталі быллём...










 

ГЭЙ, СУМЛЕННАЕ СПАДАРСТВА, КАЛІ ТАКОЕ ЯШЧЭ ЗАХАВАЛАСЯ!

ХТО НЕАБЫЯКАВЫ ДА РОДНАЙ МОВЫ, УЛАСЛАЙ ГІСТОР-Р-Р-РЫІ ДЫ КУЛЬТУРЫ ПРОДКАЎ?! КАЛІ ВЫ ЯШЧЭ НЕ ЗГУБІЛІ РЭШТУ НАЦЫЯНАЛЬНАЙ СВЯДОМАСЦІ - МАЙЦЕ СВАЁ СЛОВА! ЗАПРАШАЮ ВАС ПРЫНЯЦЬ УДЗЕЛ У ФЛЭШМОБЕ Ў АБАРОНУ БЕЛАРУСКАЙ МОВЫ.
МЫ МУСІМ ЗВЯРНУЦЬ УВАГУ ГРАМАДСТВА НА МОЎНУЮ ДЫСКРЫМІНАЦЫЮ І ЎСКЛАСЦІ КВЕТКІ ДА ПОМНІКА БЕЛАРУСКАМУ АСВЕТНІКУ.
ГОДЗЕ СПАЦЬ!
ДАЛУЧАЙЦЕСЯ! МЕСЦА ПРАВЯДЗЕННЯ- ГОМЕЛЬ.
ПА ПЫТАННЯХ ЗВЯРТАЙЦЕСЯ НА СКРЫНЮ :M.ASHKA@MAIL.RU
ПАДРАБЯЗНАСЦІ Ў ПРЫВАТ

Паважаныя сябры, ГМКГА ”Талака” абвяшчае конкурс на самае арыгінальнае прызнанне ў каханні .
Хутка 14 лютага. Удзельнікам конкурса прапануецца прызнацца ў каханні блізкаму чалавеку. Умова: прызнанне мусіць быць на беларускай мове. Журы будзе абіраць самае арыгінальнае і цікавае прызнанне. Прыз пераможцу - РАМАНТЫЧНАЯ ВЯЧЭРА Ў АДНОЙ З КАВЯРНЯЎ ГОРАДА ГОМЕЛЯ ДЛЯ 2-Х ЧАЛАВЕК.
Зрабіце арыгінальны падарунак на Дзень Святога Валянціна!

Просьба дасылаць прызнанні да 14.02.2009 на адрас talaka08@gmail.com.

Усе матэрыялы будуць размешчаны на гомельскім краязнаўчым сайце http://nashkraj.info.
Падрабязнасці на http://nashkraj.info

( Read more... )

ГАМЕЛЬЧУКІ, ІЦІЦЬ ВАШУ:)!!!
НЯЎЖО ПЕРАВЯЛІСЯ ТАЛЕНТЫ???АБО ГАМЕЛЬЧУКІ ПЕРАВЯЛІСЯ?
ТЭЛЕФОН НА ХАЛЯВУ...АМАЛЬ:)
ДА-ЛУ-ЧАЙ-СЯ!

Паважаныя сябры, ГМКГА "Талака" абвяшчае конкурс творчых работ
"Чалавек, якім я ганаруся".
Удзельнікам конкурса прапануецца распавесці пра чалавека, які выклікае павагу і захапленне. Героем эсе можа быць як вядомы, так і невядомы чалавек, які нарадзіўся ці жыў на Гомельшчыне.

Аб’ём творчай працы павінен быць не менш за 1 стандартную старонку друкаванага тэкста. Да разгляду прымаюцца толькі арыгінальныя працы на беларускай або рускай мове. Да ўдзелу ў конкурсе запрашаюцца ўсе ахвотныя. Усе ўдзельнікі конкурса атрымаюць памятныя сувеніры ды падарункі, а галоўны пераможца -
мабільны тэлефон .
Просьба дасылаць работы да 30.01.2009 на адрас
talaka08@gmail.com.

Усе работы будуць размешчаны на гомельскім краязнаўчым сайце
http://nashkraj.info.

Разам з творчай работай неабходна даслаць наступныя звесткі:

• імя і прозвішча (па жаданні - нікнэйм),
• поўная дата нараджэння,
• зваротны электронны адрас,
• пажадана кантактныя тэлефоны

Даведкі па тэлефоне 3416694(velcom),5660665(MTS) Ларыса Шчыракова

УДАЧЫ!!!

тут мяне называюць патрыёткай,там(68 км. на поўдзень) - нацыяналісткай.Няўжо кіламетраж так ўплывае на існасць:)? І ШТО БУДЗЕ СА МНОЙ ,КАЛІ ЯШЧЭ 68 км. У ПАЎДНЁВЫМ КІРУНКУ(Украіна)? ШТРАШНА ЎЯВІЦЬ...

Мая чарговая скарга была тычная невыканання умоваў кантракта,а дакладней -незабеспячэнне спрыяльнымі умовамі працы,бо тэмпература у маім “кабенэце” была ледзьве сумяшчальная з жыццём (перабольшваю, канешне).

-УМОВЫ!!!ЯКІЯ УМОВЫ?!!!!Я ТАБЕ УСТРОЮ УМОВЫ!!!!МЫ ХОДЗІМ ТУТ ПАЎРАСПРАНУТЫЯ УСЕ( маецца на ўвазе кабінэт дырэктрыссы і ў купцы з ім:)...

І так даволі доўга працягвалася гістэрыка...не,не гістэрыка – ШАЛЕНСТВА дырэктрыссы.
Я ніколі не бачыла ,як чалавек даходзіць да белага калення у сваёй лютасці.Яна не глядзела мне ў вочы,але так гарлапаніла,што ледзь тынкоўка не валілася на падлогу. Усё жывое у бібліятэцы раптам змізарнела і прыціхла,змянілася з твару,стала амаль празрыстым,каб, ратуй Божа,не зачапіла аскепкам.
Я падазравала,што гэта будзе апошняй кропляй – я Яе ДАПЯКЛА,але ж і мяне гэта ДАСТАЛА так, што ўжо далей нельга.

- Разгледзьце,калі ласка, мае заявы. – спакойна нагадала я і выйшла прэч.

Як такое магло здарыцца: прыехала тут нейкая,бяз году тыдзень працуе,ды яшчэ мае прэтэнзіі:то тое не так,то гэтае.За свае наццаць гадоў уладарання Яна прызвычаілася, што зацюканыя парабкі не сьмеюць нават вачэй падымаць,і беспярэчна выконваюць любы яе капрыз.А тут...а ТУТ!!! Канешне, ніякага не хопіць трывання?!!
*
Жарты жартамі,аднак праз паўгадзіны у кабенэце з’явіўся абагравальнік.
- Куды гэта? – пацікавілася я.
- У Нясімкавічы. – крыху здзіўлена адказалі бібліятэкаркі.

Я ведаю, што іх здзівіла: за колькі апошніх год( калі не дзесяцігоддзяў) у неатапляльную бібліятэку бліжэйшай вёскі вырашылі паставіць каларыфер. У Нясімкавічах з нядаўняга часу адпрацоўвае маладая спецыялістка –дзяўчына, няхай і не такая нахаба,як я, але ж не лыкам шытая – барані Бог,каб яна раптам не пачала прад’яўляць прэтэнзіі!:)

Аднойчы напрыканцы працоўнага дня я сядзела стомленая і крыху раздражнёная сваімі вечнымі глабальнымі клопатамі.Па манітору мітусіўся курсор, у вуха нешта тлумачыў голас з мабільніка.
- Усяго добрага. – развіталася я і, паклаўшы слухаўку, ўзняла вочы.
Перада мной намаляваўся па райвыканкамаўску мажны і непрыгожы твар бухгалтаркі:
- Мы снимаем деньги за субботник.
Я зірнула на разлінееную паперчыну з шэрагам мудрагелістых подпісаў.
О, суботнік! Той прымусова–добраахвотны працоўны дзень у мой законны выходны,на які я так і не з’явілася.
- За ШТО’ вы грошы здымаеце?!Гэта неправамерна – я нічога не падпішу. – раўнадушна канстатавала я і, як ні ў чым не бывала, адвярнулася да манітора.
- У нас приказ райисполкома, – пачынала злавацца жанчына.
- То не мае праблемы.
- А чьи проблемы?!! Мои? Райисполкома?!! – лютавала тая.
- Мо і райвыканкама, - задумліва мармытала я. - Скуль мне ведаць?
- !!! Я пойду жаловаться - - - - !!! (каму – я ужо не слухала,бо было адзінае месца, куды б я з задавальненнем яе даслала.)
- Ідзіце. – махнула я, не адцягваючся ад мітуслівага курсора.

Я помню бруднага сабаку -
яго вялі на павадку,
Я б уе.аў яму пад сраку,
Ды аба.рэ быюсь нагу...
(С)А.Сыс
***************************
Прабачце за непрыстойнасці:)
***************************
Да сустрэчы ў ГАРОШКАВЕ!!!!

Да што гэта такое: я ўжо некалькі начэй запар сню жахі.Сёння снілася,нібы ў мяне растуць крылы,такія страшныя аблезлыя,кшталту галубіных,але дужа пакоцаных...не магу апісаць,хіба намаляваць толькі...
Я вырывала па кавалку тыя крылы- заставаліся крывавыя абгрызкі і раны.А калі я варушылася у ложку, мне падавалася,што яны баляць.
...так жудасна, нават зараз.

НА КВАДРАТНАЙ СЦЯНЕ
КАЛЫХАЕЦЦА ЦЕНЬ.
ЗАЛІХТАРАНЫ ГОРАД,
ДАЙ ЖА МНЕ ЗВАР’ЯЦЕЦЬ!
Я ХАЦЕЛА ДА МОРА,
Я ХАЦЕЛА ХАЦЕЦЬ...
“ДАЙЦЕ КРЫЛЫ!”, - “ЛЯЦІ!”,
- “ЛЯНОТНА ЛЯЦЕЦЬ...”
А ЦІ МОЖА БЫЦЬ ГОРАЙ?


АААААААААААААААААААААААААААААААААААААААААААААААААААААААААААААААААААААААААААААА
А-ААА-ААА! нішто,ніхто не ратуе!!!гэта ад восені,ад акалічнасцяў...

Ах, якая адносная самбытнасць! – думаецца мне, і шнурую сабе па залачонай Замкавай гары,задаволеная і сцішаная лірыкай і аўтэнтычнасцю месца.А тут з-за рога хаціны раптоўна выскоквае аўтэнтычная шаўка і хапае мяне за шчыкалатку.Я разюшана гыркаю на яе і чакаю,пакуль падыдзе,з адзінай думкай:яшчэ секунда – і я заб’ю яе першапатрапіўшым аўтэнтычным дубцом.Але ёй,як і большасці падлюк, было ўласціва кідацца ў спіну.Яна візгліва брахала,трымаючы дыстанцыю.Так і разышліся: яна-жывая,а я раззлаваная.Аўтэнтычныя сабакі ня ведаюць намысніка.

З размовы з дырэктрысай:
-...вы думаеце,гэта ад мяне залежыць???І на мяне ціснуць –ГЭТА ВЕРТЫКАЛЬ!!!
Усе, усе,хто мае дзярж.працу мусяць падпісацца на нашы мясцовыя выданні!!!Вы абавязаны сваёй дзяржаве,за працу,за льготы(!),за адукацыю!!!!
-Ведаеце,што –я сваю адукацыю АДПРАЦОЎВАЮ ў вас тут...
- Ня правільна вы пачынаеце сваё працоўнае жыццё...
- :)
Я НЕ ЗБІРАЮСЯ З-ЗА ВАС АТРЫМЛІВАЦЬ вымову!!!!Ваша апошняе слова?
- Я НЕ ПАДПІШУСЯ!
-Ах так!- у панядзелак у 10 у прыёмнай начальніка Адзела культуры!А я ўсё зраблю,каб на гэтай сустрэчы прысутнічалі вышэйстаячыя органы – пазнаёміцеся з нашай уладай.
- З задавальненнем! :)

ВАЙНА-ДЫК ВАЙНА! ВЕРТЫКАЛЬ? –дык супраць вертыкалі!

to be continued...

людзей гвалтоўна заганяюць на выбарчыя ўчасткі, у выпадку чаго пагражаюць пазбаўленнем прэміі - ЯКІ ТУТ НАФІГ БАЙКОТ?!!!!!!
****************************************************************
КРЫХУ ПАЗІТЫВУ:
з размовы у аўтобусе:
- хто там у нас з апазіцыі? - пайду прагаласую за яго. :)
КРЫХУ НЕГАТЫВУ:
адказ:
- а плёну? - за цябе,мусіць,паставяць крыжык дзе трэба.
****************************************************************
ЛЮДЗІ,ШТО ГЭТА????ЯК З ГЭТЫМ ЗМАГАЦЦА????КАЛІ БУДЗЕ ПЛЁН????

СКАЖЫЦЕ,ШАНОЎНАЕ СПАДАРСТВА,ГЭТА ГОМЕЛЬ ВЫЛУЧАЕЦЦА АСОБАЙ ДЭМАКРАТЫЧНАСЦЮ І ЧАЛАВЕКАЛЮБНАСЦЮ, ЦІ ПА УСЁЙ ШМАТПАКУТНАЙ БЕЛАРУСІ У ХУТКІМ ЧАСЕ АДМЕНЯЦЬ ПРАЯЗДНЫЯ КВІТКІ????????
НЕЧАКАНЫ ПАДАРУНАК У КАМПЛЕКЦЕ З АДМЕНАЙ ІЛЬГОТ!!!
А ЦІ ХУТКА АЎТОБУСЫ АДМЕНЯЦЬ,А?